Wcześniejsze

2014/2015

2015/2016

2016/2017

2017/2018

2013/2014 2012/2013 2011/2012 2010/2011 2009/2010 2008/2009 2007/2008 2006/2007 2005/2006 mapa program konferencji misje polskie Egipt Sudan misje zagraniczne Egipt Sudan mapa program konferencji misje polskie Egipt Sudan misje zagraniczne Egipt Sudan mapa program konferencji misje polskie Egipt Sudan misje zagraniczne Egipt Sudan mapa program konferencji misje polskie Egipt Sudan misje zagraniczne Egipt Sudan

Naqlun - Polska Misja Archeologiczna w Naqlun

Naqlun 2014.2 (14.09–17.10.2014)
Misja Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW, kierowana przez Włodzimierza Godlewskiego, kontynuowała prace wykopaliskowe w Naqlun jesienią 2014 roku (14.08–17.10.2014) w centralnej części kompleksu monastycznego na komie A oraz prowadziła badania ratunkowe w eremie E.06 w południowo-wschodniej części wzgórz naqluńskich (Gebel Naqlun). Prowadzono również prace porządkowe i konserwatorskie na stanowisku (Budowle: A, G i D).
Szymon Maślak prowadził prace dokumentacyjne fragmentów gipsowych krat z Budowli D, przygotowując ich publikację, a Joanna Wegner dokumentowała fragmentarycznie zachowane papirusy greckie.

KOM A – CMENTARZ A, BUDOWLE J & I
W południowo-zachodniej części chrześcijańskiego cmentarza, datowanego na XII. wiek, odsłonięto 12 grobów. Kilka z nich miały fragmentarycznie zachowane prostokątne nagrobki zbudowane z cegły czerwonej i pokryte wapiennym tynkiem. Najpełniej zachowana konstrukcja znajdowała się nad grobem T.442 (Fig. 1). Pochówki mężczyzn, kobiet i dzieci, lokowane w prostokątnych głębokich wkopach, składano w drewnianych trumnach. Penetracja wilgoci w tej części cmentarza A spowodowała całkowity rozkład drewnianych trumien jak również tkanin (całunów) i szat, w których byli chowani zmarli. Zachowały się natomiast obiekty włożone do trumien – szklane i glazurowane naczynia, w których znajdowały się aromatyczne płyny, oraz metalowa biżuteria i metalowe okucia, również żelazne gwoździe, których użyto w konstrukcji trumien. Obiektem o szczególnej wartości jest glazurowana czarka z dekoracją radialną w jej wnętrzu oraz imitacją tekstu koptyjskiego poniżej wylewu (Fig. 2).

Fig. 1. Cmentarz A. T.442. Nagrobek.

Fig. 2. Czarka Nd.14.221, glazura, XII. wiek.

W prostokątnym pomieszczeniu Budowli I.1, po wschodniej stronie Budowli J, odsłonięto zespół ceramiki stołowej i gospodarczej z X. wieku, wykonanej lokalnie w Fajum, jak również w Asuanie na południu Egiptu.
Zaś na ulicy, z której obie budowle J & I były dostępne, zachowały się fragmenty naczyń szklanych wykonanych w formach z wczesnego okresu fatymidzkiego – X–XI wiek (Fig. 3).

Fig. 3. Fragment naczynia Nd.14.249, szkło X–XI wiek.

EREM E.6
W południowo-wschodniej części wzgórz naqluńskich (Gebel Naqlun) odsłaniano i dokumentowano jeden z eremów wykutych w zboczu wzgórza, który był już wcześniej penetrowany przez nieznanych poszukiwaczy papirusów (?). Prace miały charakter ratunkowy i objęły jedynie odsłanianą wcześniej część eremu – jeden kompleks mieszkalny składający się z dwóch pomieszczeń. Oryginalnie erem miał jeszcze drugi zespół mieszkalny, kuchnię i dziedziniec. Ta część eremu, nie naruszona jeszcze, będzie odsłaniana jesienią 2015 roku.
Zespół mieszkalny E.6A składał się z dwóch pomieszczeń, dużego pomieszczenia starannie tynkowanego, wyposażonego w kilka nisz wykutych w jego ścianach oraz głębokiego dołu magazynowego z wentylacją wykutego w narożniku południowo-wschodnim pomieszczenia (Fig. 4). Zasyp dołu gospodarczego był również wcześniej usuwany, ale nie był wyrzucany na zewnątrz pomieszczenia. Został on ponownie wrzucony do dołu wraz z jego zawartością, nie interesującą odsłaniających erem. We wtórnym wypełnieniu dołu gospodarczego znaleziono ceramikę z początku VI. wieku (Fig. 5), wyroby plecionkarskie, sandały ze skóry (Fig. 6) oraz małe fragmenty papirusów z tekstami zapisanymi w języku greckim. Materiał pozyskany z zasypu pozwala na datowanie eremu na początek VI. wieku. Odsłonięte ponownie wnętrza są typowe dla wczesnych eremów z Naqlun. Osobliwością jest wentylacja dołu zasobowego zrealizowana poprzez wykuty w skale wąski tunel wychodzący na zewnątrz, na dziedziniec, eremu (Fig. 7a–b). Jego wyjście na dziedzińcu było starannie obudowane cegłą i zaprawą mułową. Podobną instalację stwierdzono dotychczas jedynie w Eremie 44 w pomieszczeniu G.1. Erem 44 ulokowany w północno-wschodniej części wzgórz naqluńskich jest datowany na drugą połowę V. wieku.

Fig. 4. Erem E.6. plan, VI. wiek.

Fig. 5. Czarka Nd.14.260, glina V–VI wiek.

Fig. 6. Sandał, podeszwa Nd.14.270, skóra.

Fig. 7a–b. Erem E.6. dół zasobowy z wentylacją: a – wnętrze dołu, b – obudowa otworu na dziedzińcu.

nr osoba specjalizacja afiliacja
1. prof. dr hab. Włodzimierz Godlewski archeolog, kierownik misji Instytut Archeologii UW
2. Szymon Maślak dokumentalista Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW
3. Marzena Ożarek-Szilke antropolog Instytut Archeologii UW
4. Joanna Ciesielska doktorantka Instytut Archeologii UW
5. Joanna Wegner papirolog Instytut Archeologii UW
6. El-Galal Mohamed Ahmed Ali inspektor SCA Fajum
7. Ahmed Mohamed Abdel Kader inspektor SCA Fajum
8. Aly RamadanSaid Al-Said inspektor SCA Fajum

wybierz opcję z menu:
misje prace doktorskie komunikaty
© 2008-2014

Zakład Archeologii Egiptu i Nubii IA UW, Centrum Archeologii Śródziemnomorskiej UW.
Prawa autorskie zastrzeżone.

Stworzenie strony internetowej: grupamak.pl